Aumingja ég!
Æ, ég hef eiginlega ekki yfir neinu að kvarta, mig langar bara til að láta vorkenna mér:
Ég er að drukkna í verkefnum, vegna þess að allt sem mér býðst er svo spennandi, og ég kann ekki að segja NEI ... ok, þetta verður í síðasta skiptið sem ég geri sjálfri mér þetta!
Mér er illt í mjöðmunum, mig grunar að ég sé að byrja að fá grindarlos ... kannski eru þetta bara álagsverkir af völdum ofkeyrslu undanfarinna daga og lagast eftir vinnutörnina mína að tveimur vikum loknum, það kemur í ljós.
Ég vil ekki fara að sofa á kvöldin, né heldur að vakna á morgnana ... er svoooo þreytt!
Mamma kom heim í gær (sem er æði), en ég hef ekki takmarkalausan aðgang að bílnum lengur.
Már er ALLTAF í vinnunni, þetta er reyndar ekki sanngjarnt hjá mér því vinnutörninni hans lýkur reyndar annað kvöld ...
Mig langar svo að vera alltaf með Garpi, hann er svo yndislegur, en ég þarf víst að eiga mér líf líka.



2 afskipti:
Stína mín ég skil þig vell, þetta er nefnilega ættgengur andsk... að geta ekki sagt NEI og finnast allt svona brjálæðislega spennandi. Þetta kemur frá honum Bjössa afa þínum og allri þeirri ætt.
*vorkennvorkenn*
Stuðnings- og styrktarkveðjur til þín í (það sem ég býst fastlega við að sé orðið) vetrarkuldann og myrkrið á Íslandi.
This too shall pass... og einhvað miiiklu skemmtilegra, meira spennandi og gefandi tímabil taka við ;)
Post a Comment
<< Home