Skoðun

Við Garpur kíktum í heimsókn til Inguömmu í Mæðraverndina í gær, vegna þess að hún var í gati á milli símavaktarinnar sinnar og foreldrafræðslutíma sem hún var að fara að kenna. Og viti menn, við fengum barasta skoðun í heimsókninni, fyrstu formlegu skoðunina mína.
Mamma mældi í mér blóðþrýstinginn sem var í fínu lagi. Svo fórum við Garpur saman á klósettið og pissuðum í sitthvort plastmálið, settum í þau stix-test-strimla, og komumst að því að hvorugt okkar þarf að hafa áhyggjur af neinu í þvaginu. Svo viktuðum við okkur bæði.
Þegar við komum inná stofu til mömmu aftur, lagði ég mig á bekkinn, Garpur settist hjá mér á bekkinn, upp við vegginn, og þá var hlustað eftir hjartslætti, þegar hann heyrðist hátt og greinilega hrópaði Garpur fullur af undrun "barnið er að labba".
Loks kom mamma með litla ómskoðunargræjuna, vegna þess að hún var laus, og við kíktum snöggvast á krílið. Þarna lá það sofandi eins og í hengirúmi, neðst í pokanum sínum ... við reyndum að hreyfa eitthvað við því, en það haggaðist nú ekki mikið fyrir okkur, vinkaði bara aðeins til stóra bróður!

Held að Garpur sé að fatta þetta með litla barnið svona smám saman ... hann spurði mig til dæmis eftir skoðunina hvar barnið mundi eiga heima, og þegar ég sagði honum að það ætti heima í maganum á mömmu þar til það fæddist og að það mundi eiga heima hjá okkur í fjölskyldunni eftir að það fæddist sagði hann bara "Jaaaaá" (eins og þagar maður uppgötvar eitthvað og segir "auðvitað") og varð hugsi á svip.

Mér finnst Garpur enn vera svo lítill, ég hlakka svo til að sjá hvað hann mun stækka mikið við það að eignast systkyni.