Mænudeyfing

Mér finnst það vera kominn tími á almennilega, góða og djúpa umræðu í samfélaginu um mænurótardeyfingu. Það er alltaf af og til einhver sem þorir að taka af skarið og gagnrýna hana eitthvað smá til að styggja læknastéttina ekki of mikið, en svo er málið þaggað niður áður en umræða kemst á skrið, með einu viðtali við fæðingalækni í Sjónvarpsfréttum, sem skildi ekki gagnrýnina á notkun mænurótardeyfingarinnar.

Eins og ég skil þetta allavegana, þá er tilvist mænurótardeyfingar alveg nauðsynleg, um það er ekki hægt að deila.
En ef maður miðar við það að mannkyninu sé ætlað að geta alið af sér afkvæmi sín án unataðkomandi aðstoðar, þá ætti deyfingin ekki að vera nauðsynleg nema þegar eitthvað bjátar á hjá verðandi móðurinni í fæðingu.

Fæðingalæknirinn í sjónvarpinu sagði að deyfingin væri notuð einungis þegar við á, en ég trúi því ekki alveg. Ef að tölur um konur sem nota deyfinguna er rétt (notað í um 40% fæðinga), þá trúi ég því ekki.

Ég veit að það er pínulítið naív að líta einungis í eigin barm, en ég er alin upp af ljósmóður ( = konur sem, upp til hópa, líta á fæðingar sem eðlilegan hlut sem á að fá að ganga sinn gang ef þess er kostur). Í mínu uppeldi sem ljósmóðurdóttir, fræddist ég eflaust meira um fæðingar en hin almenna kona og þegar það kom að því að fæða eigið barn datt mér ekki í hug að efast það að ég gæti fætt barnið mitt án verkjalyfja í heimahúsi. Og ég gerði það, undir handleiðslu mömmu.

Ég veit ekki hversu oft ég hef heyrt það í kringum mig frá stelpum sem aldrei hafa eignast barn: "ég ætla sko að panta mænudeyfinu þegar ég eignast börn, úff ég er ekki týpa sem höndlar sársauka". Í mínum augum er þetta viðhof sprottið upp af fáfræði og hræðslu, og ég held að það geti alveg átt stóran þátt í því hvað það eru margar konur sem vilja fá mænurótardeyfingu áður en að þær vita hvort þær þurfi hana.

Dæmisaga:
Vinkona mín á tvö börn. Í fæðingu fyrra barnsins síns fór hún uppá spítala og fékk mænurótardeyfingu án þess að þurfa hana, í seinni fæðingunni fæddi hún heima án lyfja. Þessi vinkona mín segir að eftir þessa reynslu, hefði hún kosið að fá að fara í gegnum fyrri fæðinguna án deyfingarinnar. Hún segir að strax eftir fæðinguna hafi hún verið mjög sljó af deyfingunni, hún hafði varla verið með rænu, gat ekki gefið barninu á brjóst, var flökurt og mjög meðvituð um eigin vanlíðan.
Eftir seinni fæðinguna var hún alveg með á nótunum, hún var hress og vakandi, hún náði strax að mynda tengsl við barnið og hún segir það hafa verið ómetanlega lífsreynslu.

Það vita það nefnilega ekki allir, en líkaminn býr til sitt eigið "deyfilyf" ... og sú deyfing er einmitt svo sniðug að líkaminn skammtar hana fyrir mann og dregur úr henni þegar hennar er ekki þörf lengur. Mér fannst ekkert "gott" að fæða mitt barn, en í mér fannst það vera alveg bærilegt, þó svo að ég hafi verið svo fljót að því að deyfilyf líkama míns voru ekki byrjuð að hrífa í fæðingunni sjálfri. Eftir fæðinguna var ég svo hress og mér leið svo vel, að ég var tilbúin að fara í fjallgöngu!

Mín skoðun er sú, að þekking á ferlinu er besti undirbúningur sem hægt er að fá undir barnsfæðingu, hún dregur einnig úr hræðslu við sársauka sem er óþekktur. Mig grunar, að í stað þesarrar þekkingar, huggi margar konur sig við það að þær vita af einhverju sem heitir mæanurótardeyfing sem eyðir sársaukanum í fæðingum ... þar liggur lausnin, þær þurfa ekki að vita meira!
Mér finnst læknisfræðin hins vegar vera mjög nauðsynleg á hliðarlínunni og hún verður að fá að grípa hiklaust inní, um leið og að fæðingin virðist vera að fara úrskeiðis!