Viðkvæm í augunum

Ég veit það svo sem alltaf, ef ég stoppa og pæli í því, en í dag mundi ég allt í einu að ég er mjög viðkvæm í augunum.

Þetta gerðist á meðan ég sat á vinnustofu Sögusafnsins og Stefán Jörgen, prostetic-make-up snillingur, var að smyrja blárri sílikon-kvoðu í kringum augun á mér, og ég hætti allt í einu að geta blikkað.
Þatta gerði Stefán Jörgen ekki af illgirni, nei, málið er það að, auk þess að vera búningargerðarmaðurinn fyrir sýningarbrúður sem Sögusafnið er að vinna fyrir norskt safn, þá er ég líka fyrirmynd einnar gínunnar, og það að taka afsteypu af augnsvæðinu mínu, er einungis fyrsta skrefið hjá Stefáni og co. í að gera aðra og kjurrari útgáfu af mér.
Þarna sat ég, í sakleysi mínu, þegar ég hætti smám saman að geta blikkað almennilega. Þá mundi ég allt í einu hvernig ferlið gengur fyrir sig, en ég hef verið áhorfandi að því svo oft áður. Ég áttaði mig á því að ég átti eftir að sitja með kvoðuna, smurða á mig eins og grímu í kringum augun, í átta mínútur, áður en hún næði að harðna og mótast, og á meðan gat ég ekki blikkað almennilega.
Ég gerði þá skissu, á þessu augnarbliki, að rifja það upp þegar Turid vinkona fékk mig til að æfa sig í "smokey-make-öppi" á. Þá varð hún að teikna með blýanti innfyrir augnhárin undir augunum, mér þótti það mjög erfitt og mundi þá að "æ, já, mér finnst það óþægilegt þegar fólk er að krukka í augunum á mér" .... eða óbærilegt öllu heldur!
Þetta voru afar óþægilegar mínútur sem ég upplifði í dag, föst í sílikon-kvoðu-grímunni, en á þessum stutta tíma fannst mér ég upplifa það hvað það þarf í raun lítið til að gera mann móðursjúkann.

En eins og með svo margt annað, þá gerist eitthvað í hausnum á manni, eftirá, sem fær mann til að gleyma kvölunum, og ég stóð sjálfa mig að því að vera að segja fólki frá því hversu svalt það hefði verið það sem ég hefði gert í dag, þó að mér hafi í rauninni ekki fundist það neitt svalt "at the time".