Stebba amma

Í gærkvöldi var sunnudagur, og á sunnudagskvöldum er hefðin sú, hjá okkur Má og Garpi að fara í mat til mömmu og pabba (Ingu ömmu og Róberts afa).
Í gærkvöldi áttum við yndislega stund saman, mamma eldaði frábæran mat, innbakaðan lax, indverska lambaleggi, ís í eftirrétt og læti.
Eftir matinn fóru allir í sló-mó-gírinn á meðan líkaminn reyndi að tækla allan þennan mat ... allir nema Garpur, hans líkami virðist oft bregðast öfugt við en hjá okkur galmingjunum. Við mamma gátum ekki staðið uppúr sætum okkar við matarborðið og héngum bara þar og kjöftuðum heillengi.
Ég man ekki hvernig, en talið barst að Stebbu ömmu, en hún lést úr krabbameini þegar ég var sex ára gömul. Mamma spurði mig hvort ég myndi eftir ömmu, (eða spurði hún mig hvernig ég myndi eftir henni?), og ég fór að rifja upp það sem ég man.

Minningabrot um Stefaníu Guðmundsdóttur:

Ég man eftir því að vera ein í heimsókn hjá Stebbu. Hún var inná baði og var að bogra eitthvað yfir spegli sem stækkaði allt alveg rosalega. Ég held að ég hafi verið fjögurra ára. Ég skildi ekki afhverju hún var að klípa sjálfa sig í framan og spurði hana útí það. Þá sagði hún mér að í kinnunum á sér byggju ormar sem hún þyrfti að kreista út. Mér fannst hún stórskrýtin og trúði henni varla. Ég man að hún sýndi mér einn pínulítinn orm á fingrinum á sér sem hún hafði nýlokið við að kreista út, áður en hún skolaði hann niður í vask, og ég hélt meira að segja að ég hefði séð hann iða smá. Þá trúði ég henni, mér fannst hún vera stórmerkileg fyrir vikið.

Einu sinni var ég ein í heimsókn hjá ömmu þegar hún fékk vinkonu sína í heimsókn. Vinkonan var með ömmubarnið sitt með sér, stelpu á svipuðu reiki og ég var. Ég veit ekki hvers vegna, en það hljóp í mig mikil afbrýissemi útí þessa stelpu. Ég neitaði að tala við hana. Þegar amma bauð okkur svo eitthvað að drekka, bað ég um að fá heitt vatn. Stelpan fékk það sem hún bað um (örugglega djús eða eitthvað álíka "ömurlega" venjulegt), amma og vinkona hennar fengu heitt te og ég fékk kalt vatn í glasi ... ég náði sneiðinni frá ömmu, drakk vatnið mitt í friði í stofunni og þagði út heimsóknina.

Þegar amma var orðin veik, fór hún í einhvern tíma á hjúkrunarheimili, sem ég held að hafi verið staðsett á hæðunum fyrir ofan þar sem að Magadanshúsið er núna. Eitt sinn fór ég að heimsækja hana með mömmu, og örugglega Davíði bróður mínum líka, sem hefur verið um tveggja ára þá. Amma var orðin svo lasin að hún þurfti að nota hækjur. Ég bað að sjálfsögðu um að fá að prófa þær, en mér þótti þær mjög spennandi græjur. Ég fékk það og skemmti mér konunglega við að trampa um ganga hjúkrunarheimilisins á hækjunum með miklum látum, en þegar við þurftum að fara, varð ég að skila þeim aftur til ömmu.
Ég man eftir því hvað mér þótti amma vera heppin að fá að vera með hækjurnar allan daginn.

Ég man eftir því að þegar ég var fimm eða sex ára, þá dó Stotta kötturinn okkar. Hún hafði lent undir bíl og við urðum að fara og láta lóa henni vegna þess að hún var svo illa særð. Þetta var mikil athöfn og fyrir Kristínu litlu var þetta afar sársaukafullt. Við fórum saman í bílnum, ég, mamma og amma (man ekki eftir fleirum í bílnum) og auðvitað Skottan máttvana. Ég beið í bílnum á meðan farið var með Skottu inn til dýralæknisins og var prúð og góð á meðan ég beið. En þegar mamma kom út aftur tómhent, steyptist raunveruleikinn yfir mig og ég skildi allt í einu að Skotta væri farin fyrir fullt og allt. Ég grét og orgaði alla leiðina heim og syrgdi Skottu alveg heilmikið.
Þegar amma dó, man ég eftir því að dauðskammast mín og vera öskureið útí sjálfa mig, vegna þess að ég gat ekki grátið. Mér fannst það svo sorglegt að amma væri dáin, en það var alveg sama hvað ég reyndi, þá gat ég ekki kreist fram eitt einasta tár. Mér fannst eins og að amma fylgdist með mér, og ég vildi koma þeim skilaboðum til hennar að ég saknaði hennar með því að gráta, en ég gat það ekki. Ég var lengi reið útí sjálfa mig, sérstaklega fyrir það að hafa ekki getað sparað sorgina yfir Skottu, svo ég gæti leift ömmu að deila tárum mínum með kettinum.