Áhugmaður á Hlemmi

Í morgun sat ég á Hlemmi og beið eftir strætó, en ég var á leiðinni í vinnuna. Við hliðina á mér settist maður sem ég ályktaði að væri fyllibytta og ógæfumaður, en ályktun mína dróg ég af óþefnum sem angaði í kringum hann og óreiðukenndu göngulaginu.
Ég fór strax í frostna ekki-tala-við-mig gírinn; sat grafkjurr og starði stíft útum gluggann. Tilraun mín til að vera óséð í augum þessa manns bar ekki árangur og hann byrjaði að spjalla við mig. Ég þóttist ekki vera að hlusta. Hann byrjaði á að segja mér að hann hefði mikið dálæti á hávöxnum konum og reyndi hvað hann gat til að fá mig með sér í spjall. Ég hélt áfram að þykjast ekki hlusta, þó svo að ég held að eyrun á mér hafi í raun opnast og vaxið ef eitthvað, ég vildi heyra allt sem hann sagði, en ég vildi ekki að hann væriað tala við mig!
Að lokum, þegar hann var farinn að færa sig nær mér, stóð ég upp og þóttist skoða strætókortið vandlega. Ég átti í miklum efiðleikum með að lesa útúr kortinu hvenær vagninn minn kæmi. Ógæfumaðurinn talaði þá bara hærra. Hann spurði mig hvort ég væri á leið í vinnuna ... mér fannst það vera svo augljóst að ég leit við og horfði á hann í vantrú ... eins og til að segja honum að ég tryði því ekki hvað spurningin hefði verið asnaleg. Hann sagði "fyrirgefðu" eins og unglingur á gegljunni mundi segja það. Þá sagði hann með háum rómi "Ég er ekki svona atvinnumaður eins og þú .. ég er meiri svona áhugamaður", þá kom löng þögn áður en hann gafst endanlega upp á mér, stóð upp og hóf að leita sér að skemmtilegri spjallfélaga.
Ég gat ekki annað en brosað. Ég verð að viðurkenna, þetta var snilldarkomment hjá ógæfugreyjinu!