Fjölgar í fjölskyldunni

Æ, ég get ekki þagað lengur (svo held ég að það séu ekki svo ýkjamargir sem lesa þetta blessaða blogg mitt): það er barn á leiðinni hjá okkur Má!
Þetta ætti ekki að koma neinum á óvart, við höfum talað mjög opið um það undanfarið að við séum að stefna á annað barn á næsta ári.

Ég er líka ekkert feimin við að segja frá því strax (líklega komin 5 vikur), en ég lít þannig á það að ef eitthvað kemur uppá og ég verð niðurdregin og dreg mig í hlé, þá veit fólk hvað er að gerast, veitir mér kannski stuðning sem ég þarf ekki að biðja um og ég þarf ekki að útskýra neitt .... nenni allavegana ekki neinu leynimakki.
NEMA, við Már höfum ákveðið að bíða með að segja Garpi frá, það getur verið erfitt fyrir svona lítinn strák að bíða í marga mánuði, og ef eitthvað skyldi koma uppá þá viljum við ekki þurfa að útskýra það fyrir honum strax.

Allavegana, ég er ótrúlega róleg yfir þessu öllu saman (ólíkt síðast), veit að biðin er löng og hlakka bara til að njóta meðgöngunnar og allra þeirra kosta og galla sem henni fylgja.

Er reyndar núþegar farin að verða aum í sívaxandi brjóstunum (sem minna svolítið á júllurnar hennar Ann Nicole Smith þessa dagana) ... held meira að segja að ég finni fyrir mjólkurkyrtlunum!
Af og til finn ég líka eins og vægan rafstraum á móðurlífssvæðinu (sem ég kannast ekki við síðan síðast).
Og tilfinningasveiflurnar eru strax farnar að láta segja til sín. Ég fór næstum því að skæla fyrir framan hóp af fólki í dag þegar ég þurfti að kynna mig, mér fannst þetta vera eitthvað svo "fallegt og tilfinningaþrungið móment" .... og ég veit að þetta er bara byrjunin á þessarri rússíbanaferð sem er hafin!